Waat einen daag.

Dit is zônnen daag dae zit van alle kanten good.
Opgeklaorde snuutjes laupe met ein bliej gemood.
Waer um in te biete brink ôs ein gooje buuj.
Zuus ens waat ein vrintelikke luuj.

Refrein: Daag, goojen daag van mich ik plök dich vandaag.
Bin zoë oètgelaote wie einen blaag.
Um verleef te waere zoemaar op slaag.
Daag, goojen daag dae hebbe weej toch zoegaer.
Zônnen daag dae veulse gans um dich haer.
Goojen daag waat einen daag.

‘s Morges vruug veur daag en dauw dan straolt ‘t d’r vanaaf.
Dezen daag haet alles mei de stumming die is gaaf.
Huur de minse maelig zien en krölle van de lach.
Goojen daag waat zien weej good bedach.

Dae op tièd geluch wuurt haet vandaag de langsten aom.
Want ‘t dreijt weer oèt op eine kermes zônder kraom.
Örtelik van dettum en dan löp ‘t wie gesmaerd.
Zônnen daag is toch ein leedje waerd.

Wäörd: Wiel Hermans.
Meziek: Frits Tilburgs.
Gezônge: Hannelore Winter.

Waat heb ik dich aangedaon?

‘t Duit zôn pien
Mót det zoeë zien
Ik heb mien laeve
Aan dich gegaeve.

Refrein: Waat heb ik dich toch aangedaon.
Des dich mich neet miër kins vergaeve.
Waat haet d’r tösse ôs gestaon
Des dich mich noow wils laote gaon
Ik zoel dich alles wille gaeve
Ik hald nog zoeë van dich
Ik kin neet zônder dich mier laeve
Geis dich noow weg van mich
Maar môt ik dich toch laote gaon.
Mien leefde blief altièd bestaon.

Ik bin dich kwiët
Ik veul zôn spiët
Dich bis de waore
‘k Heb dich verlaore.

Bridge
Mien hert steit aope
Ik wil nog haope
Laot mich toch neet gaon
Zoeëdet ik weer kin slaope.

Teks en Meziek: Guus Timmermans jr.
Gezônge: Leta Bell.
Jaor 1993

Waat waas de waereld zônder maedjes.

Refrein: Waat waas de waereld zônder maedjes.
waat waas ‘t laeve zônder eur.
Wie eine zomer zônder blaedjes,
ein kerke zônder raedjes,
of ein kachel zônder veur.
Waat waas de waereld zônder maedjes,
waat waas ‘t knudde op dees aerd.
Nae dan zoelste veur ‘t laeve
gen piep tebak mier gaeve.
dan waas de waereld toch niks waerd.

Maar good det Adam lekker loog te slaope
zoë haete d’r niks van gemerk.
Want toen woord Eva oet zien rub geschaope
waat waas det ein prachtig stôk werk.
Hae keek met böl van auge nao zien broêd
en reep toen van veralterasie oet: ahoe! aha!

Waat waas d’r van de waereld nôw gewaore.
wannier d’r gen vrouw had bestaon.
Dan waas d’r vaerder nemus miër gebaore
d’n boel nao de knoppe gegaon.
Gelökkig det ‘t neet beej eine bleef.
nôw rope alle mansluuj: “uig wie leef!” ahoe! aha!

Teks en Meziek: Frans Boermans/Jan Theelen.
Gezônge: Ben Verdellen.

Waat zoele weej ôs kwaele.

Al zien aan al ôs winse zoë ônderhand vôldaon.
Toch zien d’r van die rare minse die ik neet verstaon.
Die loupe maar te klage en zich op stang te jage.
Wae wet wat d’r gebeurt as alles scheif zal gaon.

Schei oët met det gemeier, ‘t spraekwaord zaet allang:
“Veur alle ôngelagde eier mak me zich neet bang”.
Want aste geis verzinne waat allemaol zoel kinne.
Dan hebste gaar gen laeve miër, diën laeve lang.

Refrein: Waat zoele weej ôs kwaele um waat nog kômme kan.
Waat kan ‘t ôs ouk schaele, wae leet dao wakker van.
Weej hebbe neet te keze oët veurspood of verdreet.
Nôw weit geej dan beej deze, waat d’r kan, det kan ouk neet.

Hald op dus met die klachte en doot niet miër zoë raar
Maar gluif geej nog neet waat weej zagte, nôw dan laot ‘t maar.
Weej kinne ôg neet dwinge um met ôs mei te zinge.
D’r steit beej ôs gen klaagleed op ‘t rippertoire.

Geej môt det toch begriepe, det haet toch genne zin.
Want wae zien auge toe wilt kniepe zuut ‘t duuster in.
Ge kint maar baeter kieke, dan zal ‘t ôg waal blieke.
Wao schaduw is dao môt toch ouk ‘n zunke zien.

Teks en Meziek: J. Theelen/F. Boermans.
Gezônge: Ben Verdellen/ Lottie Boermans.

Wachtkamertango.

Lets had ik ens det benauwde.
Det nao daag nog neet verflauwde
Wie mien vrouw det neet vertrouwde.
Woort ik nao d’n arts gesteurd.

En dae man waas eine nieje.
En det kôs ik al neet lieje.
En benauwd waas ik veur twië.
Wie ik wachde op mien beurt.

Wachtkamertango, strakke gezichte, die zich maar richte.
Dao op die deur....
Ik laes aandachtig Libbeles, de’s prachtig, oët negetiëntachtig.
Ald en verscheurd.

Toen schrôk ik mich haos de velle.
Wie d’r eine ging vertelle.
Euver zwaere en gezwelle.
‘k Waas benauwd wies in de kneen.

Emus anders zag tevreeje.
Wao ze, in ein vaer verleeje.
In ziën liëf hadde gesneeje.
En de t leet dae auk nog zeen!

Wachtkamertango, en dan dink ikke: ‘t is um te stikke
Dao kump-e haer...
Eine straotvechter verkleid as de slechter.
D’n allerkranksten hônd.
Wuurd van zoë iets drek gezônd.

Oëtgebracht door Neutjes 4.
Henk v.d. Ham/Wim Janssen.
Peter Jansen/Hans Mans.

Wae neet huure wilt.

Pap neet met de mond vol praote
Doot now die veut ens van de bank
Mam neet s’nachs de lamp aan laote
Stel ôch neet aan geej ziet neet krank
Pap en Mam wat ziet geej stout
Nae, zoë zien weej neet getrouwd.

Refrein: Wae neet huure wilt môt veule
Dus nimmer boëte speule
Tilleviesie kint geej vergaete
Nao bed toe zonder aete
Ein verhäölke wuurd neet verteld
Dees waek gen zôndaagsgeld
Weej doon nimmer met ôg speule
Wae net huure wilt môt veule.

Mam, daen telder gans laeg aete
Waat eine rômmel weer in hoës
Pap, d’n haof alweer vergaete
Nao middernach pas waarse thoës
Pap en Mam speciaal van ôch
hadde weej det neet gedôch

Pap en Mam gen ruzie maake
Dreij ens waat zaachter dae muziëk
Let iërs op ôch eige zaake
veur geej weer nao ôg kinder kiek
Pap en Mam wao môt det haer?
Waorum dôt geej det steeds weer

Teks en Meziek: Ben Verdellen/Frans Driessen.
Gezônge: Ben Verdellen en De Kinder

Waerman.

Hae zit strak in ut pak. Zien sliepse hebbe stiel.
Zien hand die wiéze leeflik nao ‘t bord.
De wermte det zien nummerkes. De wind is enne piel.
Met um is idder waerberich te kort.

Zien köpke dreijt beej idder waord. En ik dreij altiéd mei.
Zien zaachre “G” kruup langksaam door zien tand.
Hae zuut d’r Limburgs oét. Op zôndaag paot hae prei.
Enne boerekop met groëte boerehand.

Erwin Kroll vrees veur zien baan.
Want Servé dae kump d’r aan.

Refrein: Hae bringk ut zunke op de stoep want hae is waerman van beroep.
Holladiejee, det is Servé.
Hae wet percies wie hard ‘t weijt en of ‘t morge sniëje geit.
Joechee, joechee, det is Servé.
Ik kin um neet dae golde lach. Dus ik kiék de gansen daag
allein herhaolinge op TV-8.
Hae bringk ‘t zunke op de stoep want hae is waerman van beroep.
Holladiejee, det is Servé.
Hae wet percies wie hard ‘t weijt en of ‘t morge sniëje geit.
Joechee, joechee, det is Servé.

Zien stum die is zoë leef. Zelfs raege klink as zôn.
‘t Is asof depressies môtte wiéke.
Servé dae vluug de gansen daag. In ziene waerbelôn.
Um wolleke van baove te bekiëke.

Hae kiek met schäöpkes auge. Verbaas de waereld in.
Maar waal-e dink det bliéf veur ôs verborge.
En gans zien waerman-hert. Det leet-e in de zin:
“Dit waas ‘t waer dan weer, tot morge!”
Ziene lach is moëier as ‘ne zomerdaag.
Met Servé wuurt d’n allerkaldste winter lekker zaach

Neet oët Lottum: Teks en Meziëk Frans Pollux.

Wee danke daoveur idderein.

Refrein: Maar minse leef ut is gedaon
weej môtte nou nao hoës toegaon.
Ut wass geweldig ut waas zoë fein.
weej danke daoveur idderein.

Weej deeje zinge euver dinge
soms met en traon of enne lach
Waat melodietjes en leefdesliedjes
die hebbe weej veur och gebrach.

Groët en klein zit doënbeejein
en men herkent zien sentiment
‘t Waas ‘n aovend, vuul belaovend
en dae kumt nou aan zien end.

Teks en Meziek: Hans v.d. Brandt.
Gezônge: Wooden Chain.

Weggewaes.

Môt ik van hoës.
Dan neem ik ein dink met mich mei in mien gedachte
Môt ik van hoës.
Dink ik aan thoës, jao, de godganselikken tiëd.

En aevel wao mien reize op dees aerd mich brachte.
Ik woord toch nörges det vertrouwd gezich oeit kwiët.
En zônnen heimwee mak beej ôs, beej jônk en ald.
Iërs werm, dan kald.

Kôm ik nao hoës.

Dan kin ik iërlik gen secônd miër langer wachte.
Kôm ik nao hoës.
Dink ik aan ein dink nog maar insig en allein

De minse zeen ‘t, kiëk dae jông steit te versmachte.
Ik krieg de kriebel en de razel in de bein.
Want d’r is niks op aerd wao ik zoë vuul van hald:
Det Venloosch Alt.

Oëtgebrach door Neutjes 4
Henk v.d. Ham/Wim Janssen.
Peter Jansen/Hans Mans.

Wengske aan wengske.

Refrein: Wengske aan wengske
same op ein bengske
in de golde maoneschiën.
Vlak beej dae viëver
zoote weej vol iëver
met mekaar ein paar te zien.
Maedje leef, nôw luuster,
zag ik in d’n duuster
de kins mich dao aan halde wat ik nôw verklaor:
as mich is gegaeve
dán te meuge laeve,
Zal ik nog van dich halde euver vieftig jaor!

Wie ik nog op schoël zoot waas dao ens per jaor ein bâl.
Sôms ging ik dao neet nao toe maar meistal ging ik wâl.
Toen ik dao d’n allerletste kiër heb meigedaon.
Bin ik met ein maedje nao ‘n perkske toe gegaon.

Verleef, verloof, getrouwd en ouk kinder um ôs haer;
die bringe ôs wal zörg, maar och wat hebbe weej ze gaer!
En achter in d’n haof dao steit ‘n benkske in ut graas,
dao druime weej geregeld wie ut beej dae viëver waas:

As ik met mien leef in ‘n bejäördehuuske woën,
en de golde broëlof kump, dan wuurt ut toch zoë schoën.
Laot ut, zaet mien vruike dan, nog ens wie vruuger zien,
zing nog ens det leedje van dae golde maoneschien.

Teks en Meziek: S Gubbels /B. Verdellen/F Driessen.
De Vrijbuiters.
Gezônge Ben Verdellen.

Wie sjoon oos Limburg is.

Es de klanke van de aovendklok.
Wei’r juub’lend es meziek.
Euver oos Limburgs lándje gaon.
Dan vuile veer ós riek.
En door de aovendzón besjtraold.
Kneile kénjer veur ‘t kruus.
Das te allein in Limburg nog
Aan jeed’re zandjwaeg zuus....

Refrein: Wie sjoon oos Limburg is.
Begrip toch neemes.
Allein de Zuuderling.
Dae Limburg leif is.
Want door de jaore haer.
Blif Limburg ónbetwis.
Dat sjtökske Nederlandj.
Dat ‘t sjoonste is!
Want door de jaore haer.
Blif Limburg onbetwis.
Dat sjtökske Nederlandj.
Dat ‘t sjoonste is!

Wie ei zilv’rig lintje lik de Maas.
Door berg en bósj ómzuimp.
Woo elke Zuuderling dae in
De vraemde is van druimp.
En vilt ‘t laeve sóms neit mit.
En zuiks te nao gét gelök.
Blief aeve in gedachte sjtaon.
En dénk aan Limburg trök.

Harry Bordon.
Gezône: Frits Rademacher.

Witte doëf.

O la paloma blanca, witte doëf kôm nao ôs.
O la paloma blanca, as dich de waeg vinde kôs.
Ao doëf van de vrede, nôw klum nao de zôn
en vleeg ens nao Moskou en nao Washington.

Witte vogel van verlange
och wie is ‘t met dich gesteld
waorum zits dich toch gevange
achter tralies van geweld.

Gezônge door: De Vrijbuyter s/
De Vrouwluuj van de Maasvallei

Wonderland.

Refrein: Kom gaef mich nou dien hand.
En kom mei nao wonderland.
Dao is alles puur natuur.
Elke daag en avontuur.
Dus gaef mich nou dien hand.
En kom mei nao wonderland/
Dao is nurgens haat en nijd.
En nurgens klassenstrijd.

De zuûs ût op TV.
Echt niejs is d’r neet beej.
De lôs ût in de krant.
Waat is d’r toch aan de hand.
Allein mâr minse-leid.
Dae nuttelose strijd.
Maar adem deep en zucht.
En neem met mich de vlucht....

De natuur raakt knats van streek.
En de buim die zien al zeek.
Gen blmke det mier lacht.
Of op ein beijke wacht.
De leefde is verliert.
Die weej hebbe veriert.
Maar aodem deep en zucht.
En neem met mich de vlucht....

Teks en Meziek: Hans v.d. Brandt.
Gezonge: Wooden Chain.