Kalendermaedje.

Os kleinste kaemerke, de’s gewis.
Dao steit wanniër emus jäörig is.
De zuus maar allein asse dao ens bis:
“t Maedjes van miene kalender....

Wie det in maart dao te skieje steit.
Wie det in mei door zôn weiland geit.
In juni waas ‘t neet te werm gekleid.
“t Maedje van miene kalender.....

Waorum, och waorum geit d’n tiëd veurbeej?
Waorum zitte weej ore op de ........?
Waorum, och waorum geit d’n tiëd toch zoë vlot?
Iddere maond scheurt zôn maedje kepot.

In Juli had ‘t bezeuk gelök
‘t Loog te zônne op ziene rök.
Toen meuste ze allemaol aeve dök.
Nao ‘t maedje van miene kalender....

Wae in november verjäört meschien.
Jao Ome Karel, of Tante Fien.
Det zal mich toch allemaol wörsje zien.
Beej ‘t maedje van miene kalender.....

Maar op niejaorsdaag kwaam gen andere snoët.
De kalender waas op en mien leefde oët.
En doo noow te zien is neet langer en fees.
Beej zôn dink van d’n aafhaolchinees....

oëtgebrach door Neutjes 4.
Henk v.d Ham/Win Janssen.
Peter Jansen/Hans Mans.

Kat en moes blues.

Op de zölder beej ôs thoes
zoot ein hiele dieke moes.
En die moes die zoot dao good
achter einen alden hood

Maar weej hadde ouk ein kat
“muuske” zag die, “witste wat.
Weej zien heej toch kind in hoes
kom weej speule kat en moes.

“Kôm maar” reep die moes hiel stôm
en die kat die reep “ik kôm”
kwaam vanoet de kas vandaan
zag toen “akkie dich bis d’raan”.

“Piep” zag toen die moes dreej kiër
“des gemein ik doon neet miër”
oet die valse kattesnoet
stook ‘t moezestertje d’roet.

Huur nôw minse allemaol
de moraal van dit verhaol
luuster neet nao fien gesmoes
speul noëts same kat en moes.

Teks en Meziek: Sef Hendrickx/Jan Theelen.
Gezônge: Mees Nunumete.

Kebouter Pimpelpom.

Op eine paddestool, in ‘t midde van ein bôs.
Zoot ein kebuiterke, det neet met bäöke stoppe kôs.
Ut waas allein, zoé gans allein.
Hae veel allein op Lange, mar die maedjes neet op um.
As hae ze vroog um waat te drinke zagte zeej met heise stum:
“Dich bis te klein! Vuulste klein.

Kebouter Pimpelpom woort gek van zien verdreet
En daorum zinge weej veur um dit troéstende leed.

Refrein: Kebouter Pimpelpom, Kebouter Pimpelpom.
De bis waal neet zoë groët
Kebouter Pimpelpom, Kebouter Pimpelbom.
Maar dien muts is keimoei roéd.

Kebouter Pimpelpom reek kwaod: “Waat kaop ik do noow veur?”
Ik heb probleme met mien lengte, neet met mien muts zien kleur.
Ik bin te klein! en dus gans allein.
Ik heb te kleine hand, te kleine erm, en ein te kleine neus.
Te kleine veut, te kleine vingers en auk nog serieus,
te kleine bein. Mien bein zien klein.!

Kebouter Pimpelpom, dae greujde neet
En daorum zinge weej veur um dit troéstende leed.

Net wie Kebouter Pimpelom weer truuk nao hoés woel gaon.
Kwaam ein ontstellend lank moéi maedje hiél dich beej um staon.
Het vond um leef, zoë hiél erg leef.
Het waas gans gek van det kebuiterke, daen erme leeve bluts.
En ‘t aller-allermoeiste vond het zien roéje muts.
Het waas verleef, hae waas verleef.
En de volgende daag trouwde zeej geliék
En op de broélof zông ‘t maedje deze troéstende meziék.

Neet oét Lottum.
Teks en meziëk Frans Pollux.

Kiek ‘ns in mien ouge.

Kiek ‘ns in mien ouge, lach ‘ns tege miech.
En zègk daan ‘ns eve, ‘ch haw zoeveul vaan diech.
Kiek ‘ns in mien ouge, daan bin iech zoe bleij.
Want diech bis d’n hoofpries, oet de loterei.

Les zaog iech in ‘n diskoteek, ‘ne gooje kamraod.
Iech weit tot heer hiel gere dans, meh heer bleif noets in de maot
De sjoenste meitskes zeuk heer oet ‘r ligk altied op de loer.
Gei pleetsje sleit heer euver heer is altied op de vloer.
De meitskes hèlt heer stevig vas en fluustert in hun oer.

Iech waor lès op ‘n broelof en dat waor e reuze fees.
En weit nog hiel good tot ‘t dao gezèllig is gewees
‘n oor of tien toen dansde de femilie achterein.
Iech dach toen beij mien eige, now die hawwe vaol vaanein.
en ‘t waor nog neet ‘ns twellef oor toen zoong ‘n eederein.

Zoondagskind: Beppie Kraft.
Mestr. wäörd: Jean Kraft.

Kiek ens.

Heej kiek ens is ut neet moei dan.
Heej uig ens is ut neet knap man.
Want kiek ens die bein.
Die bein zoe lank, die moeie kónt.
En dae moeie gank.
Och jao man, is ut neet moei dan.

Het is mier dan ein foto-model.
Jao, ik val veur um op de kneen.
Want ik halt van zien auge.
Zien auge zoe blauw.
De wang met det kuulke.
Och man waat ein vrouw.
Och, jao man, is ut neet moei dan.

Hee kiek ens is ut neet moei dan.
Jao dan fluit ik um hiel hard nao.
Want ik hald van zien haor.
Zien haor zoe blónd.
Dae moeije lach.
Van dae moeije mónd.
Och, jao man, is ut neet moei dan.

Ut is ut moeiste maedje.
Det ik oeits heb gezeen.
En as geej ens wis.
Waat ut met mich deej.
Och jao man, is ut neet moei dan.

Teks en Meziek: Jaakko Buchholtz/
Todd & Lombardo.
Gezônge door: Minsekinder.

Kiendje kieke.

Refrein: Kieke, kiendje kieke
op wae zou toch det ölle-bölke lieke?
Kieke, kiendje kieke
‘t Zal wal ‘t meiste op zien elders lieke!

En kiendje van en jong gezin zuut ‘t iërste laeveslich
Träönkes rolle in ‘t begin en verlosse idders plich
Nao alle drukte efkes rust en eindlik met zien dreej
Nieuwsgierig kiek me oëtgeblus nao det snuutje hie tevreej

De minse kômme op bezeuk met kadootjes veur de job
De elders vinden daat “zoe-leuk” mar dao schuut hae niks mei op
Nao de voeding efkes rust veur ‘t boertje van d’n daag
Nieuwgierig kiek men hiel bewust nao det snuutje van dae blaag.

Al wurt ‘t kiendje straks en kind met zien eige minse streek
Toch dinke minse ongewind op wae daat nou waer leek
Daan dinke zeej, geluif maar gerus aan dae allerierste daag.
Nieuwsgierig keek men hiel bewust nao det snuutje van dae blaag.

Teks en Meziek : Hans v.d. Brandt.
Gezônge: Wooden Chain.

Kinder Kinder.

Refrein: Kinder, kinder kan det neet minder
môt det dan zoë maar vaeder gaon;
minse, minse, met al ôs winse
is ‘t waal vruger of later gedaon.
Ein kind wit det weetje, dan stump det neet miër
en ‘t ind van ‘t leedje det kump eine kiër.
Kinder, kinder, schôd nog ens in,
want daorum te zumpe det haet genne zin.

Whisky en sherry en port en cognac,
cola en tonic en beer met d’n bak,
neutjes en zoutjes en kiës beej de wiën,
dipsaus en chips môt d’r allemaol zien.

Dao gaon twieë getrouwde gewoën oeterein,
dao hôkke d’r twieë ongetrouwde beejein.
dao blief ennen blaag beej zien elders neet thoës,
en allemaol schriëve ze ik môt ein hoes!

Ein druëgtrômmel, aafwas en wasautomaat
ein hoëgtezôn, stereo, striekapparaat,
en keulkas en diepvries en keukemesjien,
en nog ennen auto, nôt d’r allemaol zien.

Teks en meziek: Frans Boermans/Jan Theelen.
Gezônge: Bem Verdellen.

Knuffelle-knoevelle.

Refrein: Lekker knuffelle-knoevelle, same knus beejein.
Lekker knuffelle-knoevelle, dan vulse dich zoë-fein.
Lekker knuffelle-knoevelle, same knus beejein.
Lekker knuffelle-knoevelle, dat wilt toch idderein.

Evelien waas zeventien.
En ging vur ut iers op stap.
Zeej zoot toen met en gleske wien.
Verlaege aan d’n tap.
Vlinders kreeg zeej in de maag.
En hae greep zoë zien kans.
Hae peek eur hand, dae “nutten-blaag”
En vroog eur toen ten dans.....

Ze zien al jaorenlang getrouwd.
En soms is ut enne sleur.
Mar ondanks alles, niks berouwd.
Dao vech zeej dan wal veur.
Vlinders kreeg zeej in de maag.
En hae greep waer zien kans.
Hae peek eur hand dae “groeten-blaag”
En vroog eur wir ten dans....

Ze zien intusse tachtig jaor.
En nog steeds en enig paar.
Eur moraal, jao det is ierlik waor.
“Blief iewig beej elkaar!”
Vlinders kriegse in de maag.
Maar neem dan wal dien kans.
Dus pak en hand en veul dich blaag.
En vraog emus ten dans.....

Teks en Meziek: Hans v.d. Brandt.
Gezonge: Wooden Chain.

Kwiét.

Kôm maedje, nôw luuster dan toch.
Ik deej ‘t gaar neet veur express.
De zoogs mich neet en waat dan nog.
Truuk kôm ik en det witste bes.
Ik deej ‘t gewoën veur de jen.
Det waas al met al neet zoë slum.
Ik dach: “Efkes hoije, now en ?
Det wet toch, ik bin weg van um”.

Refrein: Och kriét maar neet, mien errem deer.
De zuus ‘t toch weej laeve nog, ik bin d’r weer.
De mins vertraejt zich waal ens tössebeije.
Ik waas gewo;en maar efkes wat gaon weije.
Vraog mich nôw neet of det mich spiët )
Hald mich maar vas, dan waer ik noeïts mier kwiét. ) 2x

‘t Is mich toch wat, ermen blood.
Maar huur ens, det mein ik nôw ech.
Det zumpe det duit dich gen good.
D’n augschaduw löp dich eweg.
Waorum mak-te zônne klemau.
Nôw luuster ens heej, wets-te waat.
Pak dich diene zakdook maar gauw.
De kriéts miene frak kliedernaat.

Nôw geit ‘t dan gebeure: De Kammeräödjes.
Wäörd: Frans Boermans.
Meziék: Sef Gubbels

Lala.

D’r waas ‘ne jông, dae knöl had zich verleef.
Maar ja, det maedje zông, waobeej ‘t waal waat euverdreef.
Det zông de gansen daag allein ein stökske van ‘n leed.
Van la,la,la,la,la,la,la,la,la, ‘n stökske van ‘n leed.
Maar wie ‘t leedje vaerder ging, det wis ‘t maedje neet.

Det maedje vroog um waal, is det gen moëje wies?
Ik bin hiël muzikaal, maar ik kin ze neet persies.
Det is waat oet ein symfonie van Mahles in B-mol.
Van la,la,la,la,la,la,la,la,la, van Mahler in B-mol.
Ik gluif van te veure kwaam d’r do-re-mi-fa-sol.

En toen op eine kiër, dao had hae dan de mood
Hae dach, ik wach neet miër, nôw môt ‘t want ‘t waer is good.
Hae vroog um of ‘t van um heeld en wet ge waat ‘t zach.
La,la,la,la,la,la,la,la,la,la, det haet ‘t toen gezach.
Nôw leet ‘t veur de hand det hae waat anders had verwach.

Och zek mich ens mien kind, zoë sprook hae eine kiër.
Waer ik allein bemind, of hebs dich d’r sôms nog miër.
Det maedje keek ens nao de maon en zông hiël iërlik dan.
La,la,la,la,la,la,la,la,la,la, ‘t zông hiël iërlik dan.
Maar jaomer van zô’n leedje wuurste ouk neet wiezer van.

Ens same op de hei, dao zote zeej maar wat.
Hae vroog zoë tössebei: wao dinkste nôw aan schat?
Toen zag ‘t um, maar wat ein vraog, de wets toch waal aan waat.
Aan la,la,la,la,la,la,la,la,la, de wets toch waal aan waat.
Maar ja van zô’n gedachte makste ouk genne sjôkkelaat.

Het haet um ens gevraog, beej um thoes op d’n aet.
Hae haet ‘t maar gewaog, en ôch hae laef nog wie me zaet.
Het kaokde soep met kappes en det smakde naovenant.
Zoë la,la,la,la,la,la,la,la,la, det smakde naovenant.
De soep waas neet te aete en de kappes aangebrand.

Het vroog op zeek’ren daag: zek wuurd d’r haos getrouwd?
Hae haet in eine slaag de knoup maar doorgehouwd.
Hae zag: ik zal dich zegge maedje wie of ik det vind.
Zoë la,la,la,la,la,la,la,la,la, det is wie ik ‘t vind.
Dit leedje deurde lang genôg, maar dit is dan ‘t ind.

Wäörd: Frans Boermans.
Meziek: Jan Theelen.
Gezônge; Hannelore Winter.

Laot miech allein.

Laot miech allein, allein mèt al mien verdreet
‘t Is beter tot ‘ch eve niemand zeen.
Niemand, niemand, niemand dee miech truuste kin.
Kin begriepe, deile dat geveul.
Laot miech allein, allein met al mien verdreet
‘ch wèl niemand, niemand aanders um mich heen.
Iemand, iemand, iemand dee bemint wie iech
En verloor, begrip wat iech noe veul.

Daor steit zien lèste glaas
gèt sigrette, dat wèrk op mie gemood.
En iech veul zien hand op mien sjouwer.
Iech bleif hope, alles kump wel weer good
Meh dat kin iech neet geluive.
Want dit aofsjeid waor hiel aanders es ‘t oets waor.
Dit waor definitief, iech bin noe ellein.
en häöm had iech zoe leef.

Ach ‘t kump toch wel dèkser veur
Strak kump dee glimlach weer.
Biste häöm weer vergete
Dat zeet eederein in mien umgeving
Meh iech weet dat is neet woer.
Al die traone loge neet
Iech waor gans nao diech geriech
Want verdreet um echte leefde.
Is teväöl um met te drage.
Want heer helt neet mie vaan miech.

Laot miech allein, zeur neet tegen miech.
Iech mis ‘m.
‘t is nog neet veurbeij, es iech ellein bin.
Veurl iech häöm naabeij.
Loat miech allein.

Zoondaagskind: Beppie Kraft.
Mestr. Teks. Jean Kraft.

Laote veer os good versjtaon.

Zonger vrundsjap is dien laeve einzaam en gans laeg.
Es dien hart wièt aope sjteit bis doe gans good op waeg.
Want de aafguns en de neid dae is ôs veul te min.
Dus laote veer noe ins probere echte vrung te zin.

Laote veer os good versjtaon jao zonger veul sjagrijn.
Vreigele dat is niks gedaon dat gult veur eederein.
Want es veer os gaod versjtaon wie baeter dat het geit.
Vrundsjap, jao ze kleurt dien laeve dat is toch ‘n feit.

Onger aan de raegebaog dao sjteit de pot mit goud.
Vrundsjap is zwa wie men zaet de vrund van jongk en oud.
Want de aafguns en de neid dae is ôs veul te min.
Dus laote veer noe ins probere echte vrung te zin.

Golvend heuvelland: Schintaler.
Teks: Guus Smeets.
Gezonge: Martin en Guido.

Late nach.

‘s Aoves laat nao stad toe.
‘t vaste ritueel.
Bliève wies d’n tap toe.
Want dorstig is de kael.
De zuks ein aardig bruudje.
De dreis d’r neet umhaer.

Refrein: Late nach.
Lekker op de leefdesjach.
Dich waas moeëj....,
Moeëj waas aohao.
Late nach.
Dae de waore leefde brach.
Det geveul, det waas aohao.

En nao ‘t letste rundje.
‘t Kwaam gans onverwach.
Kösde ik zien mundje,
Heb um nao hoès gebrach.
En waat d’r toen gebeurde....
Det wis geej ao zoeë gaer.

“t Woort inens hièl drasties,
eine wilde nach.
Ik veulde mich fantasties.
Toen heb ik um gezag.
Ik krieg van dich de kriebels,
dus blief maar lekker heej.

Teks: Gé van Beek.
Gezônge door: Pinda Wullum.

Late zomer.

Late zomer, en de zôn schiént achter de kerk.
Vriedaagaovend, veur twië daag oëtgewerk.
Soldaote van ein jaor of tiën.
De lampe blieve gans d’n aovend oët.
En de maedjes met ein broéne zomersnoét.
Roope: “Oma, kôm vanachter die roét!”

Refrein: Late zomer, laeve op de straot.
Ik heb ‘t ganse jaor gewach.
Late zomer, de kers is bijna oét.
Ik blief allein nog effe wakker.
Veur dae late zomernach.

Late zomer, kefeekes in de aope lôch.
Restaurantjes, ‘k heb enne pannekook oétgezôch.
Derde jiër ‘t zelfde maedje.
Ik geluif ‘t wilt zich laote zeen.
Maar door dae zônnebril, kin ik te weinig zeen.

Neet oét Lottum.
Teks en Meziek: Frans Pollux.

Lei zien träöt.

Refrein: Ôzze Lei, dae bluus de träöt
Maar kint gen maote, maar kint gen maote
Ôzze Lei, dae bluus de träöt
En as ut laat wuurt leete in de gäöt.
Dan is hae in de zevende Hemel
De waereld dreit gans um um haer
Huurte joekskepelle speule
Trek Lei met zien träöt weer van laer.

Dae Lei, dae Lei luuës de neut dök ônderstebaove.
Dae Lei, dae Lei bluuës d’n hoëgste toën zônder bezei
Wannier weej môtte consertere
Blief Lei aan d’n tapkas staon
En wille weej weer trukk nao mooder
Rup Lei: “Is ‘t nôw al gedaon ?”

Dae Lei, dae Lei brink zoeë gaer ein moeie serenade
Dae Lei, dae Lei as dae blaoze geit duit alle mei.
Waorum det is neet te verklaore
Hae rak (steeds) de juuste toeën.
Zien repertoir kint maar ein leedje
Van zek mich now ens wao ik woeën.

Teks en Meziek: ben Verdellen.
Gezônge Ben Verdellen.

Letste Kiér.

Betoverende auge en ein sprookjesgezich.
De wermte van zien hand as ik naeve um lieg.
Ik twiéfelde aan alles.
Noow twiéfel ik neet miér
Oéit kump de letste kiér.

Het dreijt um de wereld.
De wereld dreijt um um.
De stilte mak ‘t moéijer met
zien fluusterende stum.
Kôs ‘t ieuwig deure.
Waar d’r genne tiéd.
Oéit waer ik um kwiéd.

Refrein: Want euver de wolleke vluug dae wind.
Daen ôs vanaaf dao neet bereike kint.
Maar oéit brik-e door, nao ônder gerich.
En weijt dich weg van mich.
Bluus dich weg van mich.

Neet oét Lottum.
Teks en Meziek: Frans Pollux.

Letste ronde.

Vandaag ein jaor geleeje, stónd ik op ut station.
Te wachte met mien kóffer in de hand.
Ik had ut heej gezeen, ik meus d’r efkes oét.
Ik woel neet bliéve kieke aan de kant.
Zoe bin ik heej vertrókke, ging pleite nao ut boételand.

Iers zóch ik ut in Brussel en later in Paries.
En zoe bin ik de waereld door gegaon.
Maar nörges kós ik aarde , nörges waas ik thoés.
En det v’ond ik toch auk weer niks gedaon.
Daorum bin ik truuk, um heej met óch aan de tap te staon.

Refrein: De letste rónde, ik heb neet gevonde waat ik zóch.
De letste rónde, maar ik heb nog neet genóg.

Ik had heibel met de vrouw, weej hadde dieke stress.
Det is de areje det ik ging dae nach.
Maar vanmorge kwaam ik thoés, zoot d’r eine kaerel op de bank.
En det had ik noow auk weer neet verwach.
Och ober zeg noow zelf, wat haet ut laeve mich gebrach?

Refrein: De letste rónde, ik heb neet gevónde waat ik zóch.
De letste rónde, maar ik heb nog neet genóg.
Ze gaon weer sloéte, ik mot nao boéte.
Och ober doot mich ein beer.
Want ik kin nörges ander haer.

Noow laup ik door de stad, op zeuk nao mien gelök
In iddere straot, kefee en plein, maar nemus zuut mich gaon.
Nemus zuut mich staon, mien hert det is neet van stein.
Noow is idderein nao hoés, en zit ik heej hielemaol allein.

Teks en Meziek: Michiel van der Grinten.
Gezônge door: Minsekinder.

Leveling.

Refrein: Leveling, kom efkus doënderbeej
Gun dich gerûs de rûs, en luuster efkes heej
Weej twië same halde ôs in aevenwich
Juust dae ruggesteun, dae maakt de mins in mich
Leveling, kom efkes doënderbeej
Gun dich gerûs de rûs, en luuster efkus heej
Wur’se ald of wur’se zeek, och Leveling
Laeveslang bliefs dich veur mich de Leveling ) 2x

Ik zou zoë-gaer is aaf en toe wille weite
Wie ôs laeve dr’euver jaore oët zal zeen
Of ôs kinder daan ôk zoë motte zweite
Wie weej deeje, toch te vreeije, in ‘t veurheen
Maar gelukkig denk ik daan stiekem toch
Weej twië-same halde altiëd zôrg genoch....

Teks en Meziek: Hans v.d. Brandt
Gezônge: Wooden Chain.

Limburg allein.

Dao woo ich gebaore bén.
Woo mien auwesjhoes nog sjteit.
De taal, die ich nog zoo goud kén.
Woo’ch hauw mie leif en leid.

Refrein: Dat is mie Limburg.
Limburg allein.
Dao geit niks baove.
Zoo is ter mer ein!
Es mien auwt Limburg.
Limburg allein.
Dao geit niks baove.
Zoo is ter mer ein!

Gaon ich nao de vraemde haer.
Of wied oet Limburg weg.
Heur ich ummer toch zoo gaer.
“t Goud, ‘t kaod, ‘t sjlech.

Zuik ich mich ei maedje oet.
Is dat ei Limburgs kéndj.
Dao woo ich zoo op vertroew.
En nurges baeter vénj.

Oëtgebrach door Jo Erens.
Gezônge door Frits Rademacher.

Limburg los.

We kriége enne keuning en ein eige keuninging
Ein eige Limburgs Elftal zonder (ajaciede) d’rin.
Metreech det wuurt de haufstad en Venlo kriég de res.
Zônder die oét Holland lök ‘t ôs auk bes.

Daorum wille weej, Limburg vreej.
Daorum wille weej, Limburg vreej.

De Maas struimp noéits miér euver en idderein praot plat.
Idderein vrit Flaai en idderein wuurt zat.
‘t Brônsgreun eikeholt vervingk ‘t roéd-wit-blauw.
Lei Meise president en Beppie wuurt zien vrouw.

Daorum wille weej, Limburg vreej
Daorum wille weej, Limburg vreej.

Refrein: Weej wille Limburg Los, Limburg Los (4 kiér)

En we bouwe ein moor, um Limburg, um Limburg.
We bouwe ein moor en genne Hollander
Dae kump d’r dan nog door.

We zinge euver Nachtegaal en halde trouw de wach.
We striéke ‘t Limburgs Lieuwke door zien roéije vach.
En moch ‘t ôs neet lôkke, dan haet ‘t niks gekos
Want zelfs as Limburg vas zit, dan nog bliéf Limburg los!

Neet oét Lottum.
Teks en Meziek.Frans Pollux.

Limburg mie Landj.

Déks kóm ich nog trök, al is ‘t nao jaore.
Woo’ch sjpeelde, mien vrunj hauw, en ouch bén gebaore.
Woo mooder in ‘t Limburgs vertélselkes lous.
Die ich dan dernao nog éns opzegge mous.
De taal die ze leerde, die gouf ze mich mit.
En die me vanzelf dan ouch nooit mee vergit.

Refrein: Al is hie gein zee, gein duune, gei sjtrandj.
Toch hauwt ich van dich, mie Limburg, mie landj.
Want woo ich ouch kóm of woo ich ouch woon.
Doe Limburg, mie Limburg, doe sjpins toch de kroon.

En zeen ich dien bui in ‘t veurjaor wei’r bluije.
Es de haver, de terf en ‘t kaore geit gruije.
Dien weije vol blömkes, zoo wied es me zut.
Dan is ‘t ei sjpreukske, waat Limburg ós bud.
En zénge de veugel dan ouch nog hun wies.
Dan bés doe veur mich ein aardsparadies.

En tref ik se weijer, die troew auw gezichte.
Woo’ch maonje derveur mich zoo op kén sjpichte.
Dan zuik ik de plaetsjkes, woo’ch vruiger haer göng.
Dao ónger dat bömke, woo’t bénkske éns sjtóng.
En kiek nao den hemel, zoo helder, zoo blauw.
Mie leif Limburgs landj, dat vergaet ich neit gauw.

Jo Erens/ Thur Laudy.
Gezônge: Firts Rademacher.

Limburg.

Kôm luuj, staot op, de zôn schient minse,
kiek oet de raam nao ‘t Limburgs land.
Dit wuurd ‘nnen daag wie weej ôs winse,
dus plök um dan met bei ôg hand.
Zuus gunds det torehaenke blinke,
dao nao det dörpke gaon we haer.
Weej zulle ôs ein potje beer dao drinke.
Kôm laot ôs gaon, ‘t is gaar neet zoë vaer.

Refrein: Schoën is dit land ôs gegaeve.
Wie schoën in dit land heej te laeve.
Blief veur ôs bewaard, van kwaod en leid gespaard.
Ôch mien Limburg, behald dienen aard.

De waeg veurt ôs langs bôs en weije, nao ‘t vredig plaetske gunder wiëd.
Dae kerktaore zal ôs leije, zoë waere weej de waeg neet kwiët.
Zuus langs ôs paad die kaoreblome, die schoën margrietjes nog daobeej.
Nog zund as weej die mei nao hoes toe nome, zôn veldboeketje steit ‘t moëiste heej.

Vanoët de vaerte weijt beej vlage fanfaarmeziëk euver de hei.
Ein baodschap door de wind gedrage, geej ziet genuëd, vier met ôs mei.
Kôm laot ôs maar ein bietje spooje, dao wach ôs ‘nne keulen drônk.
En laot ôs dan genete van ‘t gooje, det iëwelang ‘t Limburgs land al schônk.

Teks en Meziek: J.Theelen/F. Boermans.
Gezônge: Ben Verdellen en Lottie Boermans.

Limburgs land.

Iddere mins, waat ik ôg smoes,
Helt van zienen thoës.
Wao det auk meug zien;
Holland of Pruusses, België meschien?

Iddere mins, dae zinge kan,
Wet dao alles van.
Met zien blie gemood.
Luch dan dae mins zien eige hert ens good:

Limburgs land, vaderland, och, waat biss dich schoën!
‘k Zoel neet weite wao ik lever woën.
Dien moeie maedjes zien plaetjes, det is heej gans gewoën.
Limburgs land, vaderland, och, waat bis dich schoën!

En det is in Venlo net wie in Velde,
En det is in Sittard, Kerkraoj, Wiërt en auk Maasbree.
En det is in Heerle net wie in Helde.
Jao, alle stedjes d"orpkes huure heej d’rbeej:

Limburgs land, vaderland, och, waat bis dich schoën!
‘k Zoel neet weite wao ik lever woën.
Dien moeie maedjes zien plaetjes, det is heej gans gewoën.
Limburgs land, vaderland, och waat bis dich schoën!

Oëtgebrach door: Neutjes 4.
Henk v.d Ham/ Wim Janssen
Peter Jansen/Hans Mans.

Limburgse meid.

Haore blond, boezem rond
‘t Is een limburgse meid.
Longe flink, lekker dink,
Och, wat krieg ich ‘t heit.
Auge blauw, good figuur
Jao ich raak euversjtuur
Zoa kokket en charmant met dien
Golvend heuvelland.

Sjat ich kin neet mie sjlaope
Es iech dich heb gezeen.
Want ich blief aan dich dinke
Dao kan ich neet omheen.
Jao, dan ligk ich te dreije
Umdat sjlaope neet geit.
Want ich mot aan dich dinke
En ‘t landsjap in dien kleid.

Volle mond sjtrakke kont
‘t Is een hiel lekker sjtuk
En ze hélt veul väöl van mich.
Jao, dat is mien gelok.
Auge blauw, good figuur
Jao ich raak euversjtuur
Zoa kokkèt en charmant mèt dien
Golvend heuvelland.

Maedsje, soms dink ich, wat deis
Doe mich toch aan.
Maedsje, dien landsjap is zoa sjoan.....
Leefste, ich zegk dich, ‘ch verlees
Noé mien verstand.
Zeen ich dien golvend heuvelland.

Golvend Heuvelland: Schintaler.
Teks: Guus Smeets
Gezônge: Guido.

Loeënde klokke.

Dao baove in den tore, dao hange ze biejein.
De zoo vertroewde klokke, de grote en de klein.
De klein brink ummer bliedsjap.
De grote sóms ouch leid.
De wéndj zörg, dat ‘t gebeijer.
Wied euver véljer geit.

Refrein: Loeënde klokke van Limburg mie landj.
Loeënde klokke versjterke de bandj.
Laot ós éns heurs, waat sjteit te gebeure.
Loeënde klokke van Limburg mie landj.
Bim-bam, bim-bam, klokke van Limburg mie landj.
Bim-bam, bim-bam, klokke versjterke de bandj.

Die sjoon klinkende klanke.
Veer heure ze zoo gaer.
Ze wille ós begleije door gans oos laeve haer.
En went de klokke sjwiege, dan is ‘t sjtil en kaal.
Veer wachte dan verlangend.
Wei’r oop die klokketaal.

Johnny Hoes/Frits Rademacher.
Gezônge Frits Rademacher.