Da’s heerlik.

‘s Zoondags weur iech altied zoe verweend.
Daan zeet miene maan zgk luuster keend.
Blief tiech nog mer ‘n eurke in dien bèd- da’s heerlik.
Want dat höbs tiech wel verdeend.
Heer bringk miech koffie op mie bed.
Iech blaajer in ‘n aw gezet.
Of iech dreij miech nog ‘ns um, heerlik.
Kòs ‘t mer altied zoondag zien.

Och wat höb iech ‘t daan good.
Iech kin ‘n week laank daorop tere.
“t Is zoe jaommer want dee zoondag is zoe veurbeij.
Want die aander daog moot iech vreug oet de vere.

‘s Zoondags zien mien kinderkes hiel stèl
en iech bleif in mie bed zoe lang iech wèl.
Ze zien daan allemaol zoe good veur miech- da’s heerlik
want iech bin allein in tèl.
en krijg iech daan ‘ns zin um op te staon
um met hun naor ‘t park tow te gaon.
Daan dink iech toch zoe deks wat höbst ‘t good- da’s heerlik.
Kós ‘t mer altied zoondag zien.

Lalala lalala (veur de hollenders oonder us)

Zoondagskind: Beppie Kraft.
Mestr. Teks.Jean Kraft.

Dae fijnen tièd.

D’r is veur idderein ein plaetske vreej.
D’r wuurt met leefde wie met leid geklônke.
En biste wààt dan auk de huurster beej.
Auk al biste waal ens deep gezônke.
Dan bleujt die bloom weer en dan wins ik mich.
Det die maag bleuje gans allein veur dich.

Refrein: Det is daen tièd dae is ôs alles waerd.
Dae fijnen tièd det brökske gold op aerd.
Fijn geneete van waat nog veur ôs leet.
Dae neet lache kint, kint auk ‘t kriète neet.
As weej maar leef zien en neet gemein.
As weej maar braaf zien is ‘t same fijn.

D’r is veur idderein waat weggelag.
As weej maar water beej de wièn doon schinke.
En örges ister wae, dae op dich wach.
De zuus de vrindschap in zien auge blinke.
Dan zingk die maerel en dan wins ik mich.
Det die maag zinge gans allein veur dich.

Wäörd en Meziek: Hannelore Winter.
gezônge: Hannelore Winter.

Danke (Vur d’n hiele moeie tiëd).

En laevelang klopt idder moddershert.
Vol zôrg, verdreet en pien.
Van eur kinder, en pa neet minder.
Want weej alle make foute beej de vleet.

En det mooderhert wurt snel ‘t toeverlaot.
Vur troêst, begrip en steun.
Vur probleme, dees of gene.
Maar det danke, jao det krieg zeej duk neet.

Refrein: Ik zeg danke vur de leefde die ik kreeg van og.
Ik zeg danke vur d’n hiele moeie tiëd.
Vur de zôrg en de pien die geej kreeg van mich.
Ik zeg danke vur d’n hiele moeie tiëd.

En dan kumt d’n tied van de volwassenheid.
Ze verlaote moodersnis.
Ze gaon trouwe, eur toekomst bouwe.
En ze begriepe dan de zorg van moodershert.

Ik krieg nouw die zôrg en die pien die geej had van mich.
Ik zeg danke vur de hiele moeie tiëd....

Teks en Meziek Hans v.d. Brandt.
Gezonge: Wooden Chain.

Dans Marietje.

Noow d’n optoch veurbeej is.
en de straot al waer laeg.
Kiekse rond wae d’r heej is.
beejein gevaeg.

En dan zuusse iets straole
ut kump steeds doénderbeej
Jao ut kump dich al haole
en dreijt, ut geit, ut dreijt
ut dreijt, ut dreijt
kiek um danse.

Refrein: Dans dans dans
dans Marietje.
Dans de ganse nach met mich.
Met mich allein.

As Marietje geit danse
is heej idderein prins.
De wuurs vanzelf
enne andere mins.

De veuls ut gebeure
de vins diene dreij.
Staon neet te treure
en doot mei en dreij
en dreij en dreij en dreij
kiek um danse.

Teks en Meziek: Leon Giesen.
Gezônge door: Minsekinder.

Danse, danse.

‘ch Höb ‘n in mien hart gekeke, ich gaon met aw tradities breke.
‘ch Höb ‘ns alles vergeleke en vertrek euver twie weke.
‘ch Gaon genete vaan ‘t leve want iech weit dat doort mer eve
‘ch wèl nog hiel väöl goon beleve iech wèl leve leve leve.

Iech wèl danse, danse danse, iech wèl danse, dat wèl iech.
Iech wèl zinge zinge zinge, dae wèlt zinge, zingk mèt miech.
Iech veul miech bleij iech veul miech good.
Iech veul de kriebels in mie blood.
Wee wèlt dat met miech beleve leve leve wie ‘t moot.

Eed’ren daag weur iech get auwer en de oore goon get gauwer.
Iech haw vaan zon en neet vaan rege nein daor kin iech gaar neet tege.
‘ch wèl de zon in de zie zien zakke, ‘ch gaon mien koffers noe mer pakke.
‘ch wèl genete vaan ‘t leve niemand hèlt miech noe nog tege.

Ich veul miech es opnuij gebore.
en kin genete van al die ore.
‘ch hoop tot alles nog lang maag doore
want iech geneet weer vaan ‘t leve.

Zoondagskind: Beppie Kraft.
Mestr. wäörd. Jean Kraft.

Dansles.

Zoë saame thoës maar zitte met zôn duffe snoët.
Det waare weej zoë meug, weej woele gaer ens d’r oët.
Van danse eine curses, det woele weej waal doon.
Het koch ein lôchtig kledje, ik ein niej paar schoon.
Dao ging ‘t voor-zij-sluit, noow kiëk wie die det duit.
En nu draai-en-stap, ik gluif det ik ‘t snap.
En huur det dansorkes, det zwijmelt van gelök.
Met mien klamme hand op diene nate rök.

Nao zeve lesse hadde weej al vuul bereik.
Weej dachte: “noow, det bringe weej in de praktijk.”
D’r stond ein bördje “dancing”, ik zag: “Zulle we maar?”
We keke toen met aope mônd nao det geplaar:
Dao geit ‘t wan-toe-srie, noow goei de bein opzie.
Dao wuurd zônder zörg gehange en gewörg.
En Michael Jackson schriëf zien tendjes oët d’n bek.
Dao wuurd orelangk gesprônge of geplek.

Ik had ‘t gauw bekeke, det waas niks veur ôs.
Os danse waas veurbeej al veur ‘t waas begôs.
Maar as weej toch ens oëtgaon, dan zien weej op ôs bes.
En gaeve weej de ganse zaal ôs eige les.
De hendjes in de lôch, det geit toch vlot genôg.
Asse det good kins, dan wink nao iddere mins.
En drei ens efkes rônd, det duit dich zeker good.
Want det zit al jaore in ôs Limburgs blood.

En gen modern gerazel of alderwets gepiel.
Op zônnen aovend doon weej ôzzen eige stiel:
De hendjes in lôch, det geit toch vlot genôg.
Asse det good kins, dan wink nao iddere mins.
En drei ens efkes rônd, det duit dich zeker good.
Want det zit al jaore in ôs Limburgs blood.

Oëtgebrach door Neutjes 4.
Henk v.d. Ham/ Wim Janssen.
Peter Jansen/ Hans Mans.

Dansmelodiej.

Refrein: Dansmelodiej.....
Madame et monsieur.
Chanson pour les deux, compris?
Dansmelodiej, ik druimde van dich
Bewaar deze dans veur mich.
En weej danse tres heureux en met ôs deus
door deze nach.
Wao ‘t kônzert van ôs de leefde haet gebrach.
Dansmelodiej, ik druimde van dich.
Bewaar dezen dans veur mich.

Maedjes die straole, 18 gewaore.
En ‘t balkleid veur d’n ièrsten dans leet klaor.
Belle môdelle... mademoiselle.
Met ein strik van raoze linte in ‘t haor!

Zuus ze flaneere... fijn kôkettere.
En ‘t zaach gefluuster zal van leefde zien.
Zuus ze ens zwière... dames en hière...
Die op roëse danse beej de parelwien.

Wäörd: Hannelore Winter.
Meziek: Jan Derijk.
Gezônge: Hannelore Winter.

De baby-sitter.

‘t Waas in de sjtudentetied, dat ich mich hauw verhuurd.
Es babysitter, zach van aard, in ein of anger buurt.
‘t Waas toch zoone leive sjnaak, dat zag mich die mevrouw.
Mer wie ich ‘m éns hauw besjnouts, doe dach ich drek: nou-nou.

Refrein: Sjatteboutje, sjnöbbelke, doog dien uigskes toe!
Och mie pupke, leiveke, laot mich toch mit roe!
Doe lekker dingske, doe maaks mich euver sjtuur!
Sjlaon ich es babysitter dan gei goud figuur!
Doe, lekker dingske, doe maaks mich euver sjtuur!
Sjlaon ich es babysitter dan gei goud figuur!

Ich zout nog koum op mie gemaak, gekriesj, ‘t waas neit mee sjoon.
Sjnapde gauw de rammelaer, waat koos ich baeter doon?
Moelesjniejend kroop ich doe, de ganse kamer rondj.
En duude ‘m, wie niks mee hólp, de lótsj mer in de móndj.

Ich gouf ‘m eine dreuge douk, mien eige bóks bleef naat.
Ich sjpeelde boeman, trein en paerd, mer niks gouf resultaat.
Mevrouw koum thoes, vónj mich in sjlaop, de theemöts op de kop.
De tesj mit buiker op de gróndj, de baby kriesjend d’rop!

Frits Rademcher.
Gezônge Frits Rademacher.

De boereblaoskapel.

Oos plaetske haet noe ei boereblaoskapel.
Kiek dae Wullum, och, waat huit ‘r op dat vel.
Zoo gauw de tróm sjleit is jeder op de bein.
En dan zink hie jederein:
Oos kapel die trék wei’r oet.
Noe kump laeve in de boet......

Refrein: Heur ze blaoze, heur ze trööte.
Dao kump de boereblaoskapel!
Zuug ze trékke door de sjtraote.
En ze sjpeelde toch zoo hel!
Jao, veer zeen dao went zie gaon trööte.
Want veer gaon zoo greutsj op oos kapel!

Noe heur ze sjpeelde zoo zuuver in de maot.
Hoempa, hoempa, zei ze doon ‘t gaar neit kaod.
De trööt, de bas, wie de sax en sjuuftrómboon.
Jederein sjpeelt aeve sjoon.
En me heurt dan veur en nao.
Oos kapel die is wei’r dao.....

Frits Rademcher.
Gezônge Frits Rademcher.

De eierkaoleblues.

Veer stjaon bekind as fiëstend volk.
De kop vol beer of in ‘n wolk.
Mèr in os hart, dao laef de blues.

Veer blieve lach mét os leid.
Auch es ‘t os ins sjlechter geit.
Want oos hart, dat kint de blues.

‘t Keuningshoes dat brach os de blues.
De Emma, Hendrik, Beatrix, Oranje-Nassau blues.
Jao, jao, de eierkole blues.
Veer heije oats het zjwarte goud.
Mèr zelfs ouch dat woort os geklauwt.
En in os hart, dao laef de nlues.

Auch hubbe veer énne gouverneur.
Of commissaris in mineur.
Jao, want os hart dat kent de blues.

Golvend heuvelland: Schintaler.
Teks: John Diederen.
Gezônge: Martin en Guido.

De feeslif.

Met reeje, mien vrouw die waas neet miër tevreeje.
Kreeg in ‘t gezich zôn kleine sneeje.
En auk nog kreiepuëtjes heej, oei oei oei.
De jaore, jao, jao, det velt waal te verklaore.
Is zôn gezich viërtig gewaore.
Trek ‘t nao ‘t opstaon nimmer beej.

Mien vrouw die bleef aan ‘t prakkezere, jao de ganse nach.
Môt ik ein feeslif ens probere?
Wie det die van heejnaeve zag?
En auk ik zellef ik bleef wakker, jao de ganse nach.
Ik veulde mich toch zônne stakker, wanniër ik aan de koste dach.

Gaon kiëke, de bjoetifarm deej um bezwiëke.
En al die ploeie rech gaon striëke.
Deeje ze gaer dao en auk gauw, au, au, au.
Die planne , al gauw in kroëke en in kanne:
‘t Leet ziene kop opniej bespanne.
En noow heb ik ein nieje vrouw.

En ‘s nachs lig ik te prakkezere beej die gladde snoët.
Ik kin d’r maar neet wiës oët waere:
Wie zoog det snuutje vruuger d’r oët?
En auk mien vrouw die blief maar wakker met eur niej gezich.
Det vel det meus waal hiel vuul strakker.
‘t Krieg zien auge nimmer dich.

Oëtgebrach door Neutjes 4.
Henk v.d. Ham/ Wim Janssen.
Peter Jansen/Hans Mans.

De hel.

Aoh, dit is de hel en ik spring haos oét mien vel, want de hel is heit.
‘k Veul allein maar vlamme, veur en zweit.
Hipholladiejee, dao kump d’n duuvel weer veurbeej.
Graof en zônder hert maar met twië häörekes en eine stert.

Hae zaet: “ Haej hallo, bevelt ut dich? Heej in die hel van mich?
De bis noow waal verplich te bliéve in mien hel, heej in mien hel!”

Refrein: De hel is heit en ik verzoép haos in mien zweit.
De hel is heit, ik waas op alles veurbereid.
De hel is heit, maar zelf as ik mien auge sloét
Doot die verwerming oét!

Aoh, dit is de hel en as ik mien daag heej tel, kom ik neet zoë wiéd.
Want nao ein jaor bin ik de tel al kwiéd.
En ik bin zoë bang want de iéuwigheid deurtlang,
en nao d’n hemel geit gen bus:
‘k Zit heej vas wies aan Sint Juttemus!

En as ik vraog: “Meug ik heej weg?” Zaet d’n duuvel: “dich hes pech,
de bis neet veur niks terech gekômme in mien hel, heej in mien hel”.

Aoh, dit is de hel en ut leech is vuulste fel euveral is brand.
Maar d’n duuvel geit neet aan de kant.
Messchien det ik, as ik veur daen tiéd neet stik.
Oéit waal weer gered door ein ingelke det op mich let.

Jao jao, ik heb nog haop ‘k hald good mien auge aop.
D’n duuvel velt in slaop en dan bin ik heej weg, weg oét die hel.

Neet oét Lottum.
Teks en Meziëk Frans Pollux.

De hudjes van de Witte.

Refrein: Geiste zitte beej de Witte,
dan biste good d’r aan.
Nao ein tiedje kump Marietje
met ein doës met hudjes aan.
Effe later steit dao alles op de kop.
Met de hudjes van Marietje,
die hudjes van Marietje,
met die hudjes van Marietje op!

Ik weit neet, of geej weit
van kefee de Witte.
wie of det dao geit,
as dao greekgezichte zitte!
Die drök de kasteleinse
gauw ein hudje op de kop.
en herres-knöl, wat meins-se,
daovan klaort d’n hemel op !

Ik kwaam ens aangeweijd
beej kefee de Witte.
klaagde dao mien leid,
want ik zoog ut neet miër zitte.
Toen zag Mariet: “Gen wônder,
want dich hebs gen hudje op;
dan kries-se det gedônder,
kôm versiër toch dien kop !

Teks en Meziek: B. Verdellen/F Driessen.
De Vrijbuiters.
gezônge: Ben Verdellen.

De Kammeräödjes.

Ongelaoge opgetaoge minse.
En alle luuj wie weej ôs winse.
Haeter emus noëte op de zang.
Dae meziék dao kinne weej al lang.

Refrein: Weej zien... de kammeräödjes.
Knap genôg... en zônder präötjes.
Um heej gewoën ein leed te zinge.
En dan genne valsen toën te bringe.
As weej klinke wie ein klok.
Dan laot maar luuje.
Veur alle koemples van ‘t noorde wies ‘t zuuje.
Jao weej zien... de kammeräödjes.
Net wie ein klaverblaad met 4 moeije blaedjes

Laot de zónmaar in ‘t water schiène.
Want dao in zit um juus ‘t fiene.
Velt ôg ‘t gelök neet in de schoët.
Gön dan einen andere zien broëd.

Jao zoë kinne weej ein pötje braeke.
Weej veule ôs wie doèzend waeke.
Idder kint zien eige leed wie weej.
Zinge wie ein veugelke zoë vreej.

Nôw geit ‘t dan gebeure: De Kammeräödjes.
Meziék: Marcel Driessen.
Wäörd: Hannelore Winter.

De kins mich wat.

De zôn scheen ik dink pak ens vreej.
Boëte zitte lekker pitte.
Maar mien vrouw had ein ander idee.
Jông kôm ens kiëke den aafwas steit heej.

Refrein: Och lek mich de sök Merie.
Det wuurd mich te dök Merie.
Zet ut dich oët den bol
Det hald ik neet vol
Ik doon ut neet mier Merie.
Nog neet veur eine kiër Merie.
Ik bin good maar ik bin toch neet gek.
Al kiekse mich in mien auge.
Zoë van kôm noow leeve schat.
Doot veur mich det bietje aafwas.
Want ik môt nog nao de stad.
Och lek mich de sök Merie.
Begin neet weer opniej.
Dich bis mienen leefste schat.
Maar de kins mich wat.

Ik schrôk wakker ut waas hallef ach.
Eemus belde ik hoort schelde.
Jông det had ik van dich neet gedach
Toen heb ik um de waorheid gezag.

Teks en Meziek: W. Aerts/Ben Verdellen/ F. Tilburgs.
Gezônge: Ben Verdellen.

De kloon.

Waat einen holder d’n bolder.
Waat ein geschuum en gekraos.
Ôs eige rièk op de zölder.
Uit lièkend nog gistere haos.
Ens stônde weej veur ‘t speegel.
Pap schmienkde ôs ‘t gezich.
En zien kreaasie waas ein sensaasie.
Mam reep, ziet geej die van mich?

Refrein: Allein al de snoèt van eine kloon kan mich begaaje.
Dae geit de waereld rônd verkleijd in ruutjes-bônt.
Al steit dae op euvergroëte schoon det kan neet schaaje.
Want daorum blief dae met de beinkes op de grônd...
Waat weej ôs winse beej dae klaterlach van ut laeve.
Det hae ôs minse deze schaterlach blief gaeve..
Want achter de snoèt van einen kloon blink mei ein träönke.
Dao kint ein mäönke en ein ster-ke waat aan doon....

Keuning of prins of kebouter.
Ridder of schoën wie ein feej.
Eine piraat of nog stouter.
Maar eine kloon huurt d’rbeej.
Gister waas opa de frak kwièt.
Oma die lachde zich slap.
Wie ein pi-jeske met roète jes-ke.
Ging ôzze flap mei op stap!.

Wäörd: Hannelore Winter.
Meziek: Jan Derijk.
Gezônge: Hannelore Winter.

De Kunstenaer.

Ik woel maar det ik kunstenaer, jao det ik zenger waas.
Aan dich allein dach ik beej elk côncert.
In moëje melodieje en de schoënste aria’s.
Zông ik dan oet ‘t deepste van mien hert.
As dan de ovatie kwaam, dan klapde ik veur dich.
En al die groëte blomeboese kreegs dich dan van mich.
Maar wiste, ik heb muzikaal ‘t noëit zoë wied geschôp.
Daorum dreij ik dich dit leed op de pick-up.

Ik woel maar det ik kunstenaer, jao det ik schilder waas.
Ik makde dan van dich en hiël groët dook.
In hiële tiëre tinte in ein wolk van tule gaas.
Ein meisterwerk wao hiël mien hert oet sprook.
Dan zoot ik op dien blônde haor de moëiste blomekrans.
En baove dich de zomerzôn in ziene gôlde glans.
Maar jaomer is de schilderkuns neet weggelag veur mich.
Daorum knip ik maar ein feuteke van dich.

Ik woel maar det ik kunstenaer, jao det ik dichter waas.
Ik zoot de schoënste ode op pepeer.
In moëje wäörd zoë kleurriek wie de blome in ein vaas.
Dao loog ik al mien leefde dan in neer.
En iddere regel zag dich dan, wie leef des dich mich bis.
En eder vers det sprook d’rvan wie ziër det ik dich mis.
Maar jaomer is die groëte gaaf neet weggelag veur mich.
Sonnette schrieve velt mich neet zoë lich....
Nae, ik schep gen poëzië.
Want ik zoel neet weite wie.
Daorum zeg ik maar gewoën: “Ik hald van dich”.

Teks en Meziek: Ben Verdellen /F. Boermans.
Gezônge: Ben Verdellen / Lottie Boermans.

De laefs maar eine kièr.

Weej ploetere van s’morges vruùg wies midde in de nach
Noeits kriëge weej ôs tesse vol al wuurt det dök gezag
Veur ôntspanning is d’r gennen tiëd weej hebbe ‘t vuuls te drök
Maar ein good gevôlde raekening is gen gerantie veur gelök.

Plök d’n daag wannier det geit in dit laeve.
Want dae veurbeej is dae wuurt noeïts mier truuk gegaeve.
Geneet van alles um dich haer zoelang det kan.
Want straks is ‘t te laat en hebste spiët dao van. (2x)

Agenda’s rake euvervol plaats is d’r haos neet mier.
Vergadering heej, verjeurdaag dao de wuurs haos tierelier
Veur iddere scheet kump weer ein fiës ‘t leefste bleefste thoës
Lekker lank-oët op de bank met wat neutjes op de voës.

Teks en Meziek: Ben Verdellen.
Gezônge: Ben Verdellen.

De nach is neet allein om te sjlaope.

De leève hièr dao baove.
Dae haet het good gemeint.
De daag is om te wérke.
Dan weurt het geld verdeent.
‘t ‘s Aoves geiste heivisj
Nao dien pilske en gezét
Relaxe veur den televies.
En dan op tièd noa béd.

De nach is neet allein, om te sjlaope leeve sjat.
Dat wét toch eederein, nae dat hub ich neet bedach.
De nach is neet allein om te druime van mich sjat.
Mer, druime komme oet in ‘t sjemer van de nach.

De ganse daag al freu’s doe
Dich op de voetbalmatch
Sjnel wesje, aete, sjpeule.
En dan langk-oet gestrek.
En kumps doe dan nao heim.
En het aete is neet klaor.
Dien vrouw sjteit baove aan de trap.
En reup al weer gans sjor.

Golvend Heuvelland. Schintaler.
Teks: John Diederen. Gezônge. Martin en Guido.

De Neus.

Refrein: Weej loupe gewoeën ós neus maar nao.
De kumps vanzelf dao.
De kumps vanzelf dao.
En wetse neet wie, waat of wao.
Dan löpse dien neus maar achternao.

Idderein dae wet, de hebs gen keus.
Want de waeg bepaolt dien neus.
Daorum bisse wie se bis.
Umdet ‘t neet anders is.

As se ruúke kins, hebse gelök.
Want dien neus die zaet dich dök.
Desse bes kins bliéve staon.
Of toch baeter weg kins gaon.

‘Nne vrind vroog lets, wao got geej haer?
Ik heb zin in ‘n glaas beer,
En toen repe weej um nao.
Weej zien straks, de wets waal wao.

Teks: Gé van Beek.
Gezônge door Pinda Wullum.

De niejen daag.

Smorges as ik wakker waer.
En ik kiëk good um mich haer.
Zeen ik den dauw op ut graas.
Misbanke baove de maas.
Limburg waat bisse schoën
Huur eine maerel dae zink.
Lach um ein knieke det sprink.
Glinstrend wie ein diamant
Schittert ut limburgse land.
Zoel det nog lang zoeë zien...?

Refrein: Zal dae zonneschien.
Zal dae niejen daag.
Straks der auk nog zien.
Veur dae kleinen blaag.
Limburg blief schoen.

Minse waat geit der toch fout.
Water wuurd door ôs verzauwt.
Kiëk um ôs haer leet den drek.
Zien weej dan ech knettergek.
Limburg dink toch ens nao.
Beteikent dit de erfenis.
Die veur ôs kinder straks is.
Zegge die dan veur dae stank.
Ziet geej hiel hertelik bedank.
Môt ik dao bang veur zien...?

Teks en Meziek: Wiel Aerts/ Ben Verdellen/F. Tilburg.
Gezônge: Ben Verdellen.

De sjötterie.

Zuug ze dao éns kómme, noe kiek ze dao éns gaon.
De jóngens van de sjötterie.
Mit prachtige kstuumkes, waopes op de rök.
Jao, zoo trékke ze verbie.
En wie sjtatig löp dao de keuning
Tössje te ouch dat aardig maedje.
Dat is de keuningin.

Refrein: Waat is oos Limburg zónger sjötterie.
Want die heurt toch euveral derbie.
Aan jeder feeske doon de sjötte mit.
“t Zeen jónges woo kaer in zit.

“ch Heur van wieds de trómme.
Ze zeen alweijer dao.
De sjötte oet oos Limburg landj.
En jederein kump kieke nao dat défilé.
Doezende sjtaon aan de kantj.
In de wei dao wuurd flink gesjaote.
Noe möt de vogel draaf
Haolt ‘m eine sjöt nao ónger.
Dan wurd ‘m flink gepaaf....!

Gezônge door Frits Rademacher.

De Slinger.

Luuster wie daen harlekien vruug in de morgendauw.
Jengelt op zien mandolien onder ut hemelsblauw.
Maar ocherm daen harlekien haet ziene slinger neet.
En hae zingk vol hertepien luuster maar nao zien leed.

Refrein: Veur dae slinger in ut laeve, zoel ik alles wille gaeve.
Eine slinger in ut laeve, dae wilt toch nemus kwièt.
En nôw zing ik vol verlange zulle weej dae slinger vange.
Of zuut dae ôs nog neet hange in deze schoëne tièd....
Ik vind um ônder mien jeske neet auk in mien teske neet.
Neet ônder mienen hood ik vind um neet in de mandolien.
Neet in de zônneschiën minse ik weer neet good...
Veur dae slinger in ‘t laeve zoel ik alles wille gaeve.
Eine slinger in ut laeve dae wilt toch nemus kwièt!

Dreuvig speult daen harlekien naeve de roëzegeur.
Gammel klink zien maek - messjien alles det aomp mineur.
Toch haet hae zien slingerleed met eine lach verkleijd.
Heimwee is waat geej neet zeet luuster maar nao zien leid...

Wäörd: Hannelore Winter
Meziek: Jan Derijk.
Gezônge: Hannelore Winter.

De speultuin.

In ‘t veurjaor woele weej met de kinder fijn d’r beej.
Lekker nao de speultuin gaon, det loog zoë in ôs lien.
Tja, maar tot ôs groët verdreet woele det de kinder neet,
Nae, nog neet meschien, want zôn pretpark meus ‘t zien.

Ik had gaar gen gooie zin, euveral woele die in.
In det groëte, nieje pretpark.
In de achbaan en det gerei meus ik auk nog met eur mei,
In det groëte, nieje pretpark.
Miene God, wat waas det vol, de leeps dao iërlik zie an zie.
En veur twië minute lol stôndse ein oor dao in de rie.
Jao det moei evenement kosde eine nette cent.
En die jônge waare auk nog neet kontent!

Det waas gaar neet je-van-het: Huul vuul park en weinig pret.
Ik zoog die gezichte allemaol op onwaer staon.
En toen hebbe weej ôs geld hiel precies ens naogeteld.
En we zien direk nao de speultuin haergegaon.

En ze ginge op de wip met de tendjes door de lip.
In dae gooie, alde speultuin.
En de roetsbaan waas verrot, krege splinters in de vot.
In dae gooie, alde speultuin.
Op ‘t köpke einen bölt en dan ‘t kneen weer ens geschaaf.
D’r stond niks in dae speultuin of se vele d’r van aaf.
En gestaoke door en daes, de wets neet wie-se ‘t haes.
Want ze zien noeit zoë kontent wie toen gewaes.

Oëtgebrach door Neutjes 4:
Henk v.d Ham/Wim Janssen.
Peter Jansen/Hans Mans.

De straot.

De zón die brik door, de rame slaon aop
in de gezelligste straot van de stad.
De steil gaon nao boéte, ut veurjaor begint
in de gezelligste straot van de stad.
Wao idderein zich bemeujt, as diene auto neet start
dich enne nieje wilt verkaupe.
Of ruile veur eur part, in de gezelligste straot,
gezelligste straot van de stad.

Maedjes die scheure, op eur skoeters veurbeej
in de gezelligste straot van de stad.
Vaders nog rope, noow blief toch ens heej!!!
In de gezelligste straot van de stad.
Wao Tante Mien alles wet, van al de roddel in de buurt.
Wae ut duit met wae, umdet ze idderein begluurt.
In de gezelligste straot van de stad.

En dan leet d’r soms weer eine in de gaot.
Haette al zien hebbe en good weer verjas.
Haet hae weer niks te vraete en is hae weer erm.
Dan wuurd d’r enne rieke mouw aangepas.

Oet iddere raam huurse andere meziek,
in de gezelligste straot van de stad.
Dao ruukse Indische keuke naeve boeremoos met wors,
in de gezelligste straot van de stad..
En is d’r wat te viere geit de barbekjoe aan,
de wien kump oét de kelder, alle bure schuve aan,
in de gezelligste straot van de stad.
Gezelligste straot van de stad.

Teks en Meziek: Marcel Joosten.
Gezônge door Minsekinder.

De ware leefde.

Refrein: De ware leefde heb ik nouw gevonde.
De ware leefde vur de ware mins.
De ware leefde haet ôs nou verbonde.
De ware leefde vur de ware mins.

D’n ein had dit, en d’n andere dat.
Mar nemus had det bietje, wat ik nouw nuudig had.
D’n eine waas zoë, en d’n andere zus.
Mar nemus waas de ware, dae mich wakker had gekus.

Mien hertje bleef maar dwale.
Door d’n eindelose nach.
Wies dich mich dao kwaams haale.
En de leefde hes gebrach....

D’n eine wou dit, en d’n andere dat.
Mar nemus wou det bietje, wat miene wil nou nuudig had.
D’n eine kôs zoë, en d’n andere zus.
Mar nemus kôs mich temme, nemus haet ‘t veur geblus.

Mien hertje bleef maar dwale.
Door d’n eindelose nach.
Wies dich mich dao kwaams haale.
En de leefde hes gebrach.....

Teks en Meziek : Hans v.d. Brandt.
Gezonge: Wooden Chain.

De zaachte G.

Ome Jan, dae waas verhoës gans nao Uterech.
Waas viëf jaor in Holland thoës en bleef oët Limburg weg.
Op bezeuk jao, kwaam hae toch, en wie hae beej ôs zoot.
Vroog ik um: “Wie geit ‘t nog?” en gae zag: “‘t Cheit mich Choot”.

Noow môsse det huure dae schaamp zich zeker heej.
Veur zien G, veur zien G, veur zien G.
Waat zien det veur kuure, wae kump op zôn idee.
Met zôn chee, met zôn chee, met zôn chee.
Iddere vogel zingk nao ziene bek.
Det klink perfek oët iddere nek.
En asse neet dien mooderstaal heej kals.
Dan zingkse vals, hartstikke vals.

Iddere Amsterdammer vindt “zun eiche taal ‘t bes”
En ein ‘s-Gravenhage’s kind sprik “fèner as de res”
Grunningers “die praat’n zo”, nemus vindt det raar.
Auk zôn Hilversumse show met “liedjes hiej en daaj”

Dus laot ‘t maar huure, det hebbe weej jao heej:
Zaachte G, zaachte G, zaachte G.
Det wille weej weite, jao net zoë good wie zeej.
Zaachte G, zaachte G, zaachte G.
Iddere vogel zingk nao zienen bek.
Det klink perfek oët iddere nek.
En geej dao baove, huur ens efkes heej:
De moeiste G die hebbe weej.

Oëtgebrach door Neutjes 4.
Henk v.d. Ham/Wim Janssen.
Peter Jansen/Hans Mans.